Հայար, ես իրդս կեզ էի բերել։
Պատ ու անից գիշերներներ սկալիս, կաղաքը թացեր ու լուր, ես կեզ մոտ է կա առանց խոսքերի, մի ամբողջ սիրդ երկու ձերքերիս,
Դու աչքերիս երկար չնայեցիր, մի այն ասացիր ներիրինց, այդ երկու բարմ այնքան մեղմ հանչեցին, բայց մի ամբողջ աշխար պակեցին
Իմ առաջ։
Ես դեր կարծում էի մի հայածկ, կարող է ճակատագիր դարնալ, բայց ամեն լույս, որ տուն է թվում, մեզ համար �ում չի դ սերը կերբ
Է գիմը չեր, ինչ ու հույս բարեց իրաչքերիս մեջ, ես համարգինի դարձավ սերը ստուտ հասնանքան ձերկը չարար, ուսկե թասը ձերկիս,
Բարդի պշերը ապիս, եար, սեր էր լսում, հիմա գիտեմ իրբ մարդ կեզ չի են տրում, լրություն էլ է ոչ ասում, բահելի նրան գույնի
Շարվ, մեր չապրած զմբրան համար, հիմա կախված է դա տարգաթորին, ու կեզ նիցել ուր է դարձել, կուցեզ իրտը շատ էր շտապել, կեզ
Իր ճակատագիրը կոչել, սերը որ միայն մեկն է պահում, երկուսի համար տում պահել, դու պշերը թովեց իրապիս, ես կեզ համար սիրտ
Էի բերել, դու դուրդ պակեց իր իմ առաջ, եթե սերը դիրբեք իմը չեր, ինչու հույս վարեց իրաջքերիս մեջ, կեզ համար գինի դարծ
Հավ սերս, դու թասնական ձերքը չարա։
Կես մեղ ադրեջ հեմ ուզում, սերը ոչ մեգի բարդքը չեր։
Բայց ինչու ինձ այդ կան մատ թողեցիր,
